Popatrz...
  Popatrz dookoła, ile brudu na ulicy
  Jacy ludzie są zniszczeni, jacy oni umęczeni
  A nocami pod domami stoją brudne prostytutki
  Boję chodzić się po nocy, tyle teraz jest przemocy
  Te kobiety, co pracują dni i noce po fabrykach
  Ci mężczyźni, którzy topią swoją rozpacz w tanich winach
  Nie widzący ładnych rzeczy, dla nich nie ma ładnych rzeczy
  Popatrz, popatrz dookoła i nie staraj się zaprzeczyć
  Te parkingi hotelowe z żebrzącymi dzieciakami
  Szczęściem ich jest umyć auto z niemieckimi numerami
  Taksówkarze w samochodach grają w karty za pieniądze
  Wyczekują cale życie na swojego dobroczyńcę
  Te widoki nienormalne dla nas przecież są normalne
  Już jesteśmy nienormalni
  
  Coście skurwysyny uczynili z ta krainą
  Pomieszanie katolika z manią postkomunistyczną
  Ci modlący się co rano i chodzący do kościoła
  Chętnie by zabili ciebie tylko za kształt twego nosa
  Już ruszyły wody z góry do jeziora zatrutego
  Do jeziora nienawiści, domu smoka pradawnego
  W każdym jednym towarzystwie tylko mowa o pieniądzach
  Przedsiębiorcy się bogacą, ale coraz brudniej w kiblach
  Na ulicy pod pałacem smród handlarzy się unosi
  Piją. plują i rzygają i sprzedają w międzyczasie
  Na plandekach i gazetach leży ścierwo zabrudzone
  A na stołach czekolada razem z piwem przywieziona
  Te kobiety, co pracują aż po dwunastą godzinę
  Aby kupić trochę chleba i wyżywić swa rodzinę
  
  To początek końca
  Coście skurwysyny uczynili z ta krainą
  Gdzie te tłumy brudnoszare idą latem, wiosną, zimą
  I mijają samochody z wytłuczonymi szybami
  I nie patrzą na żebrzących z wyciągniętymi rękami
  Te kobiety co wracają po katordze swej do domu
  Włosy kurzem posklejane, czeka na nie pani w domu
  Hej to jedzie twój autobus i czerwony jego kolor
  A ty mówisz był czerwony, teraz tylko smród i odór
  Czemu w lecie tutaj w tłumie wszyscy strasznie śmierdzą potem
  I nie myśleć chcą samemu, maja już gotowe zwroty
  Na ulicy i w mieszkaniach koktajl księdza z przewodnikiem
  Kto nie cierpiał za komuny, teraz jest po prostu nikim
  O czym chciał powiedzieć pisarz, pyta pani od polskiego
  Chciał pokazać nierówności kapitalizmu wczesnego
  To bogaci i biedni, bogaci i biedni, bogaci i biedni
  
  Coście skurwysyny uczynili z ta kraina
  Czas idzie, od wieków płynie i nie zatrzymasz go siła
  Głupia duma narodowa i kompleksy od stuleci
  Brudne twarze z wąsikami, ci agresywni frustraci
  Te kobiety umęczone, kiedy noc na niebie świeci
  Stoją jeszcze na swych nogach, piorą rzeczy swoich dzieci
  Starszy człowiek w barze mlecznym je kartofle z ogórkami
  Cale życie tyrał w hucie a do huty dokładali
  Cala jego ciężka praca, wszystko było chuja warte
  Gdyby leżał cale życie, mniejszą czyniłby on stratę
  W starej części tego miasta proszą chorzy o jałmużnę
  Gdy już maja ile trzeba, to kupują heroinę
  A nocami pod domami okradane samochody
  Boję chodzić się po nocy, tyle teraz jest przemocy
  To przepowiedziane, przepowiedziane, przepowiedziane
  
  Popatrz dookoła, ile brudu na ulicy
  Jacy ludzie są zniszczeni, jacy oni umęczeni
  W samochodach przy chodnikach z lustrzanymi okularami
  Siedzą groźni i ponurzy z gazowymi naganami
  Tu złodzieje okradają wszystkich, którzy się ruszają
  I nie myślą o policji, bo ci teraz spowiedź maja
  Czasy rodzą się na nowo o pięćdziesiąt lat za późno
  Eksperyment wykonany, lecz niestety nie udany
  A wiec powrót do przeszłości, chwytać to, co już uciekło
  I wymyślić sobie niebo, i wymyślić innym piekło
  
  Popatrz na ulice jaka rzeka naprzód płynie
  W samochodzie przy chodniku zapłacono już dziewczynie
  Dzień już ma się ku końcowi, noc zakryje wszystkie brudy
  Widać będzie mniej wszystkiego, tylko bicie leżącego
  Już umiera ta kraina, tego nikt już nie powstrzyma
  Już umiera ta kraina
  Już umiera ta kraina, tego nikt już nie powstrzyma
  Już umiera ta kraina